Maui: vijf weken surfen, taekwondo en eilandgevoel

Verblijven aan de North Shore

Mijn oom woonde aan Ulumalu Road bij Haʻikū, aan de North Shore van Maui. De weg ligt vlak bij de Hana Highway en niet ver van Ho‘okipa Beach Park, een van de bekendste surf- en windsurfspots van het eiland.

Het was een prima uitvalsbasis om alle kanten op te rijden. Richting Kahului voor boodschappen, eten of taekwondo, verder langs de Hana Highway wanneer ik de regenwouden en watervallen opzocht, of juist dwars over het eiland richting Lahaina en West Maui om te gaan surfen.

Omdat ik meerdere weken op Maui verbleef hoefde niet iedere dag gevuld te worden met toeristische bezienswaardigheden. Er ontstond vanzelf een dagelijks ritme van surfen, ergens eten halen, trainen en rondrijden over het eiland.

Die autoritten hoorden er gewoon bij. Cruise control aan en KPOA 93.5 op de radio: Island Sounds, Island Wide.

Surfen bij Puamana Beach Park

Mijn vaste surfplek was Puamana Beach Park, net ten zuiden van Lahaina. Het was een relaxte plek met andere surfers, barbecueplaatsen en eenvoudige voorzieningen. Tijdens mijn vakanties op Maui was ik hier bijna dagelijks in het water te vinden, meestal op mijn longboard.

Voor ik richting Puamana reed stopte ik vaak eerst in Kahului. Bij Subway haalde ik een Italian B.M.T. voor later op de dag en bij Starbucks een koffie. Vervolgens reed ik door richting Lahaina, haalde daar nog een Starbucks-refill en reed daarna een stukje terug naar Puamana om de rest van de dag het water in te gaan.

Het was misschien niet de meest efficiënte route voor koffie en een sandwich, maar als je weken op een eiland verblijft ontstaan vanzelf dit soort vaste gewoontes.

Een wel heel rustige ochtend op het water

Een ochtend was ik al rond acht uur bij Puamana. Het was opvallend rustig: niemand in het water en er stonden nog wel wat golven. Board gepakt en naar buiten gepaddeld.

Alleen bleken de golven die ik bij aankomst zag ongeveer de laatste te zijn. Na een tijdje lag ik vooral op mijn longboard te dobberen. Op een gegeven moment zag ik een aantal vinnen boven het water uitkomen. Ik had weinig behoefte om uit te zoeken waar die precies bij hoorden en ben met mijn handen rustig weer richting het strand gepaddeld.

Daar kwam ik een bekende tegen. Hij vertelde dat er nauwelijks iemand bij Puamana was omdat de swell die dag bij Honolua Bay binnenkwam en iedereen daarheen was gegaan.

Honolua Bay had een sterke lokale surfscene en was niet een plek waar iedere willekeurige haole zomaar tussen de locals het water in ging. Mijn bekende vond dat ik na mijn vele en lange verblijven op Maui inmiddels genoeg bij de ʻohana hoorde en zei dat ik daar gewoon kon gaan surfen.

Honolua Bay heeft verschillende bekende secties in de surfbreak. Een daarvan is The Cave, genoemd naar de grot in de rotswand waar de golf langs breekt.

Spontane luaus bij Puamana

Puamana was voor mij ook meer dan alleen een plek om te surfen. Zo ontstond er zo nu en dan spontaan een luau op het strand. Geen georganiseerde toeristenavond waarvoor je vooraf een kaartje kocht, maar gewoon mensen bij elkaar, eten, drinken en muziek bij het strand.

Juist doordat ik langere tijd op Maui verbleef en regelmatig op dezelfde plekken kwam, hoorde dat soort momenten net zo goed bij mijn verblijf als de bekende bezienswaardigheden van het eiland.

Taekwondo bij Ohana Martial Arts

Naast surfen trainde ik tijdens mijn verblijf ongeveer twee keer per week taekwondo bij Ohana Martial Arts in Kahului.

Die school had ik niet vooraf uitgezocht. Ik kwam hem min of meer toevallig tegen toen ik eten wilde halen bij Mama Ding's Pasteles, een Puerto Ricaanse zaak aan Alamaha Street. Naast Mama Ding's zat een martial-arts-school en natuurlijk moest ik even naar binnen kijken.

De hoofdtrainer was Master Paul Main, afkomstig uit Nieuw-Zeeland. Ik kon er tijdens mijn verblijf gewoon meetrainen en dat werd al snel onderdeel van mijn week.

Ohana Martial Arts bestaat nog steeds en zit nog altijd aan Alamaha Street in Kahului. Ook Master Paul Main is er nog steeds actief.

Halloween in Lahaina

Mijn verblijf viel precies over Halloween en dat ging op Maui niet onopgemerkt voorbij.

Op 31 oktober gingen we 's avonds naar Lahaina. Halloween op Front Street was destijds een enorm straatfeest. Front Street werd afgesloten voor verkeer en de hele omgeving vulde zich met mensen in kostuums, muziek en activiteiten.

Het feest was zo bekend dat mensen zelfs speciaal vanaf het Amerikaanse vasteland naar Maui kwamen om Halloween in Lahaina mee te maken. Dat was ook aan de drukte te merken: dit was bepaald geen klein lokaal verkleedfeestje.

Overdag kwam ik regelmatig in Lahaina wanneer ik onderweg was naar Puamana. Met Halloween zag dezelfde omgeving er ineens compleet anders uit.

Afkoelen langs de Hana Highway

Na een paar dagen surfen en veel Hawaiiaanse zon had ik soms even genoeg warmte gehad. Op zulke dagen reed ik vanaf Haʻikū verder richting Hāna.

Daar hoefde ik niet altijd de volledige Road to Hāna voor te rijden. Langs de route liggen regenwoud, beekjes en watervallen genoeg om een paar uur verkoeling te zoeken.

Een van mijn favoriete plekken lag rond mile marker 7: een bamboebos waar je destijds via een opening in een hek een pad richting verschillende watervallen kon volgen.

Meer daarover in mijn aparte artikel: Hana Highway op Maui in 2003: watervallen, bamboebos en verkoeling.

Haleakalā: een compleet ander Maui

Maui bestaat niet alleen uit stranden, palmbomen en tropisch regenwoud. Een rit naar de top van Haleakalā brengt je in een paar uur naar een landschap dat bijna niets meer weg heeft van het eiland beneden.

Boven de wolken ligt een enorme vulkanische krater met rood, bruin en zwart gesteente en nauwelijks begroeiing. Zeker als je dezelfde week nog met een surfboard in de warme oceaan hebt gelegen is het contrast enorm.

Bekijk ook: Haleakalā Crater op Maui in 2003.

Even vliegtuigen kijken op Kahului Airport

En omdat ik regelmatig langs Kahului Airport kwam, kon ik het natuurlijk niet laten om af en toe wat vliegtuigen te fotograferen.

Dat was nooit het hoofddoel van de reis, maar als vliegtuigspotter laat je een vliegveld waar je regelmatig langsrijdt natuurlijk niet iedere keer links liggen. Naast verkeer richting het Amerikaanse vasteland was er veel inter-island verkeer tussen Maui, Oʻahu, Hawaiʻi en de andere eilanden.

De laatste twee dagen naar Oʻahu

Mijn oom zou in november Maui verlaten en naar Baja California verhuizen. Daarmee kwam voorlopig ook een einde aan de mogelijkheid om op deze manier langere tijd op het eiland te verblijven.

Voor de laatste twee dagen van de reis vloog ik daarom nog naar Oʻahu. Pearl Harbor en het USS Arizona Memorial stonden al langer op mijn lijst en als ik dan toch op Hawaiʻi was, was dit het moment om daar naartoe te gaan.

Dat werd een heel ander einde van de reis: Honolulu, Waikīkī, Pearl Harbor en nog een laatste middag vliegtuigen fotograferen voordat de lange terugreis naar Nederland begon.

Lees verder: Oʻahu in 2003: Pearl Harbor, Waikīkī en het USS Arizona Memorial.

Vier à vijf weken leven op Maui

De meeste dagen op Maui begonnen zonder uitgebreid vakantieprogramma. Kijken hoe het weer en de golven waren, spullen in de auto en vervolgens bepalen welke kant van het eiland het die dag werd.

Vaak ging ik via Kahului richting Lahaina en Puamana om te surfen. Een paar keer per week stond taekwondo bij Ohana Martial Arts op het programma. Was het te warm of had ik genoeg zon gehad, dan reed ik vanaf Haʻikū juist verder de Hana Highway op om ergens bij een waterval af te koelen.

Daartussen waren er lunches van Subway, veel Starbucks, KPOA op de autoradio, spontane luaus bij Puamana, een enorm Halloweenfeest in Lahaina en af en toe wat vliegtuigen fotograferen bij Kahului Airport.

Mijn oom verhuisde in november naar Baja California en daarmee kwam aan deze periode een einde. Tot die tijd had ik nog een paar weken Maui zoals ik het eiland het liefst had: zonder haast, zonder iedere dag een lijst bezienswaardigheden af te werken en met genoeg tijd om gewoon te gaan surfen als de golven goed waren.