Hana Highway op Maui: watervallen, bamboebos en verkoeling
De Hana Highway was tijdens mijn lange verblijf op Maui in 2003 niet alleen een beroemde roadtrip. Na een paar dagen surfen en veel zon reed ik regelmatig richting Hāna om de warmte even te ontvluchten. Regenwoud, beekjes en watervallen waren een perfecte plek om af te koelen, waaronder toen nog een verborgen bamboebos.
Voor mij niet altijd een volledige Road to Hāna
Veel bezoekers plannen de Hana Highway als complete dagtrip naar Hāna en verder. Omdat ik meerdere weken op Maui verbleef hoefde dat niet. Soms reed ik gewoon een stuk de weg op, stopte bij een waterval, zocht verkoeling en reed later weer terug.
De weg naar Hāna
De Hana Highway, vaak de Road to Hāna genoemd, loopt vanuit de omgeving van Kahului en Pāʻia langs de vochtige noordoostkant van Maui richting Hāna.
De bestemming is maar een deel van de ervaring. De weg zelf slingert door regenwoud, langs kliffen, smalle bruggen, beekjes en talloze watervallen. Het contrast met het drogere West Maui is enorm.
Voor mij was dat precies de aantrekkingskracht. Als ik een dag te lang in de zon had gezeten of het gewoon even te warm vond, reed ik richting Hāna en zocht ik ergens langs de route verkoeling.
De oude tip bij mile marker 7
In de oorspronkelijke versie van deze blogpost uit 2003 stond maar één korte Engelse tip:
“Around mile marker 7 there is a small pulloff at a bamboo forest and a hole in the fence. Go through and follow the trail...”
Dat klinkt tegenwoordig behoorlijk dubieus, maar in 2003 was dat precies het soort lokale tip dat je kreeg: geen bord, geen officiële parkeerplaats en geen route in een reisgids.
De plek blijkt vrijwel zeker Naʻiliʻili Haele te zijn, rond mile marker 6.7 van de Hana Highway. Je kwam via het bamboebos bij een beek en verschillende watervallen en poelen.
Daar kon je wandelen, zwemmen en verkoeling zoeken tussen het dichte groen. Voor mij was het destijds een van die plekken die perfect pasten bij mijn manier van Maui ontdekken: gewoon ergens stoppen en kijken waar je terechtkwam.
Niet meer doen zoals in 2003
De oude route via het gat in het hek is tegenwoordig geen bezoekerstip meer. Naʻiliʻili Haele ligt op privéterrein en de toegang is gesloten. Er zijn bovendien meerdere ongelukken en reddingsacties geweest. Zie de oude beschrijving hierboven dus uitsluitend als historische herinnering en ga niet door hekken of over privéterrein.
Road to Hāna toen en nu
Juist dit oude stukje tekst laat zien hoe reizen in twintig jaar kan veranderen. Een plek die in 2003 mondeling werd doorgegeven als een soort geheime stop is door internet en sociale media uiteindelijk door enorme aantallen bezoekers gevonden.
Voor een actuele Road to Hāna geldt daarom een veel simpelere regel: stop alleen waar parkeren en toegang duidelijk zijn toegestaan en respecteer privéterrein en de mensen die langs deze route wonen.
De officiële bezoekersinformatie adviseert tegenwoordig hetzelfde: gebruik aangewezen parkeerplaatsen, betreed geen privéterrein en ga bij hevige regen niet de beken in.
ʻOheʻo Gulch en Kīpahulu
Tijdens mijn Maui-reizen ben ik ook verder langs de route geweest, richting het Kīpahulu-gedeelte van Haleakalā National Park en de bekende ʻOheʻo Gulch.
De serie poelen en watervallen laat opnieuw goed zien hoe anders deze kant van Maui is. Mijn oude hoofdafbeelding van de algemene Maui-post is hier gemaakt.
Ook hier zijn de regels tegenwoordig anders. Zwemmen in de Pools of ʻOheʻo is momenteel niet toegestaan; je kunt ze wel vanaf het Kūloa Point Trail bekijken.
Een bamboebos dat wél toegankelijk is
Wie tegenwoordig juist voor een bamboebos naar deze kant van Maui rijdt, kan beter het officiële Pīpīwai Trail in het Kīpahulu District van Haleakalā National Park bekijken.
Dat is overigens niet hetzelfde bamboebos als mijn oude plek rond mile marker 7. Het Pīpīwai Trail ligt veel verder langs de route, voorbij Hāna, en is een officiële wandelroute richting Waimoku Falls.
Praktische tip: de Hana Highway lijkt op de kaart geen enorme afstand, maar door de honderden bochten, smalle bruggen en vele stops kost de route veel meer tijd dan je op basis van het aantal kilometers zou verwachten.
Een andere kant van Maui
Mijn Maui van 2003 bestond voor een groot deel uit zon, surfen en Puamana. Juist daarom waren de ritten richting Hāna zo'n mooie afwisseling.
Binnen relatief korte tijd veranderde het landschap van stranden en droge kust naar een vochtige, groene wereld vol bamboe, varens en watervallen.
En omdat ik weken op het eiland was, hoefde ik nooit alle stops op één dag af te vinken. Soms was één waterval genoeg.
Meer van Maui in 2003
Deze ritten maakten deel uit van mijn langere verblijf op Maui. Lees ook Maui in 2003: vijf weken surfen, taekwondo en eilandgevoel.
Voor een compleet ander landschap op hetzelfde eiland: Haleakalā Crater op Maui in 2003.
